Natalio
As proun parla, aro es à nous de prendre la paraulo. Pèr aquelo festo dou coustume passado ensèn, voulèn te rendre un pichot oumenage.
Pendènt dous annado e mièjo nous as toujour mes a l’ounour dins toùti li manifestacioun mounte erian éme tu, dins ti dicho… nous as jamai oùblidado.
Pèr tout acò voulèn te gramacia.
Fin que Prouvènço siegue vuei Prouvènço vertadiero, faugué que sis aparaire faguesson mirando sènso relàmbi dins lou treboulun dou tèms. Li mantenaire fugueron grand demié li grand, fort demié li fort. E dins aquelo toco, dempièi 1930, li reino d’Arle se soun afeciouna mai que mai pèr manteni caduno soun biai ço que fai la glori de noste terraire. Angelo Vernet fuguè la proumiero, Natalio, siés la des e nouvenco, e coume touti lis autri reino as sachu apara e auboura nosti valour.







